در سطح مواد، پارامترهای اساسی شامل چگالی، استحکام کششی، مدول الاستیک و ازدیاد طول در هنگام شکست است. فیبر کربن معمولاً دارای چگالی 1.5-1.8 g/cm³-به مراتب کمتر از فولاد است-اما دارای استحکام کششی 3000-7000 مگاپاسکال و مدول الاستیک معمولاً بین 200 تا 600 GPa است. این ارقام نشان می دهد که این ماده دارای استحکام کششی استثنایی و استحکام ساختاری است در حالی که طراحی سبک وزن را تسهیل می کند. کشیدگی کم آن در هنگام شکست (معمولاً کمتر از 2٪) آن را به عنوان یک "ماده سفت و سخت" نامناسب برای تغییر شکل قابل توجه توصیف می کند.

با توجه به ساختار محصول نهایی، توجه به پارامترهایی مانند ساختار لمینت، ضخامت، زوایای چیدمان الیاف و محتوای رزین معطوف می‌شود. به عنوان مثال، در کامپوزیت های فیبر کربنی، زوایای مختلف چیدمان (به عنوان مثال، 0 درجه، 45 درجه، 90 درجه) مستقیماً بر ویژگی های بار-و سفتی پیچشی تأثیر می گذارد. محتوای رزین معمولاً در محدوده خاصی برای متعادل کردن استحکام و چقرمگی حفظ می‌شود، در حالی که ضخامت بر استحکام کلی و توزیع وزن تأثیر می‌گذارد{8}}عواملی که به ویژه در تجهیزات ورزشی مانند راکت یا قاب دوچرخه بسیار مهم هستند.

عملکرد در کاربردهای عملی شامل پارامترهایی مانند مقاومت در برابر ضربه، عمر خستگی و دوام محیطی است. مقاومت در برابر ضربه، حساسیت مواد را به شکستگی در هنگام برخورد یا ضربات شدید- تعیین می‌کند. عمر خستگی میزان کاهش عملکرد را به دنبال بارگذاری طولانی مدت و مکرر اندازه گیری می کند. و دوام محیطی شامل مقاومت در برابر رطوبت، خوردگی و نوسانات دما است. ارزیابی جامع این پارامترهای فنی برای ارزیابی کامل تناسب و قابلیت اطمینان محصولات فیبر کربن در کاربردهای مختلف ضروری است.